تصویر زن ایرانی در مقالات چرند و پرند
در عصرمشروطه، روزنامه جدیدترین و در عین حال گستردهترین رسانه گروهی بود ومشروطه خواهان به جز آن، وسیله دیگری برای رساندن پیام خود به مردم در اختیارنداشتند و به همین دلیل این رسانه برای برقراری ارتباط با مردم به وجود آمد.
این که مقصود از طنز چیست و امروزه چطور از آن استفاده میشودباید گفت امروزه طنز در رسانههای گروهی آن بار معنایی خاص خود را که در گذشته درادبیات داشته است، دیگر ندارد و در واقع به هر سخن مسخره یا به هر صحبت فکاهی یا هرنوع جوک، طنز گفته میشود در حالی که طنز معنا و کاربرد دیگری دارد و در این معانینمیگنجد. تعریف دقیق طنز عبارت است از سخن ریشخندآمیز و نوع خاصی از هنر است کهاین سخن میکوشد به نقد جامعه موجود بپردازد و از طریق نقد به اصلاح جامعه اقدامکند. بنابراین طنز به هر معنا که زشت، پلید، نازیبا، ناراست و ناعادلانه میداندمیتازد بدین ترتیب طنز به طور معمول غیر شخصی است و دیدگاه اجتماعی دارد و به کلجامعه مینگرد. زبان طنز بسیار گزنده است اما زبان زشت و ناسزاگویی نیست. در کتابیکه آرتور پولارت به نام طنز نوشته و سعید سعیدپور آن را به فارسی ترجمه کرده است،پولارت نظراتی را ابراز میکند. او میگوید بسیار آسان است که ما برای خنداندنمردم، قربانی طنز را با صفات مسخرهای بیاراییم و به عنوان مثال از صفتی مانند ابلهاستفاده کنیم تا مردم به خنده بیفتند. اما وظیفه طنزپرداز استفاده از این واژههانیست او باید خواننده یا مخاطب خود را به سمتی پیش ببرد که او واقعا درک کند کهقربانی طنز ابله است. بنابراین در طنز ظرافت بسیار نهفته است و همانطور که بداناشاره شد طنز پادزهر زشتیهای اجتماعی است و میکوشد جامعهای بهتر از جامعه کنونیبرقرار کند. میان طنز با انواع دیگر سخن ریشخندآمیز تفاوت بسیار اساسی وجود داردبه طور مثال اگر هزل را با طنز مقایسه کنیم، هزل هم سخن ریشخندآمیز است، اما زمانیکه این سخن گفته میشود و مخاطبان به خنده میافتند کار هزل دیگر به پایان میرسدیعنی کار هزل پس از ایجاد خنده شوخ و شاد به اتمام میرسد. در حالی که در طنز، خندهابتدای کار است و پس از آن مخاطب به فکر فرو میرود. طنز اساسا به مسائل جدی توجهمیکند به عبارتی محور بحث طنز، مسائل اجتماعی جدی است بنابراین مخاطب پس از شنیدنطنز به فکر فرو میرود و از طریق تفکر به حقایق تلخ دست مییابد.
نمونههایی از این دست به قرار ذیل است:
۱-در سال ۱۳۲۵ قمری یا ۱۲۸۶ شمسی روزنامه عدالت تبریز مقالهایدرباره آزادی زنان نوشت. این مقاله سر و صدای زیادی برانگیخت تا سرانجام انجمنایالتی آذربایجان به این مساله رسیدگی کرد و روزنامه عدالت را توقیف و نویسندهروزنامه - میرزا حسینخان - را از شهر بیرون کرد.
۲-در دوره مجلس اول انواع و اقسام انجمنهای سیاسی، فرهنگی،اجتماعی، ایالتی و… در تهران وجود داشت. به نوشته برخی از مورخان در حدود ۱۴۰انجمن و به گفته برخی دیگر تا ۲۰۰ انجمن در تهران وجود داشته است. در طی این های وهوی انجمنسازی، بانوان پایتخت نیز انجمنی را دائر کردند که درباره آن مخالفتهایشدیدی صورت گرفت و کار به مجلس شورای ملی کشانده شد. برخی از نمایندگان تا جایی پیشرفتند که گفتند ایجاد انجمن به دست بانوان و گرد آمدن آنها در این انجمن و صحبتهایآنان باعث فساد اجتماعی میشود و بدین ترتیب خواهان برچیده شدن این انجمن شدند.