تیباشاپ

آغاز کار محمود از اینجاست، در همین دیباچه شاهنامه که فردوسی شرح احوال پدید آمدن شاهنامه را آورده. می خوانیم که شاهنامه در زمان « ابو منصور عبدالرزاق توسی» به نثر بوده است و نخست«دقیقی» آغاز به سرودن شاهنامه به نظم می کند که درنگ نمی یابد و کشته می شود و فردوسی زمانی می اندیشد که آیا کار دقیقی را دنبال کند یا نه؟ که شاید من هم درنگ نیابم و زمانم به سر برسد و باید کار را به دیگری بسپارم. تا اینکه فردوسیمی گوید، دوستی داشتم که:

• به شهرم یکی مهربان دوست بود
• تو گویی که با من به یک پوست بود
• مرا گفت خوب آمد این رای تو
• به نیکی خرامد مگر پای تو
• گشاده زبان و جوانیت هست
• سخن گفتن پهلوانیت هست
• تو این نامه خسروی بازگوی
• بدین جوی نزد مهان آبروی
• نوشته من این دفتر پهلوی
• به نزدت بیارم مگر نغنوی
• و این آغاز کار شاهنامه است که به یاری دوستی که نامش برده نمی شود و نام «ابومنصور» هم برده نمی شود:
• یکی پهلوان بود و دهقان نژاد
• دلیر و بزرگ و خردمند و راد
• پژوهنده روزگار نخست
• گذشته سخن ها همه باز جست
• و نام از « امیرک منصور»، پسر ابو منصور هم برده نمی شود. من در این باره بسیار اندیشیده ام که چرا حتی نامی از دقیقی هم برده نمی شود:
• جوانی بیامد گشاده زبان
• سخن گوی و خوش طبع و روشن روان
• دلیل آن، بزرگی و عظمت کار شاهنامه است. چون با نام خداوند آغاز می شود و بعد هم نام بزرگان ایران می آید و جایی برای آوردن نام دیگران نیست. و پس از آن:
• بدین نامه چون دست بردم فراز
• یکی پهلوان بود و گردن فراز
• جوان بود و از گوهر پهلوان
• سخن گوی خوش طبع و شیرین روان
• یکی از نژاد همان پهلوانی که پیش از این نام بردم، یعنی همان« ابو منصور عبد الرزاق توسی».
• مرا گفت خوب آمد این رای تو
• به نیکی خرامد مگر پای تو
• به چیزی که بادش مرا دسترس
• می آرم، نیارم نیازت به کس
• همی داشتم چون یکی تازه سیب
• که از باد بر من نیامد نهیب
• یعنی مرا مانند یک سیب تازه نگهداری می کرد. ولی می بینیم که از آن پهلوان، یعنی «امیرک منصور» هم نامی برده نمی شود.
• نه زو زنده بینم نه مرده نشان
• ز دست نهنگان مردم کشان
• نهنگان و مردم کشان یعنی روزبانان و جلادان و دژخیمان.
• ستم باد بر جان او ماه و سال
• کجا بر تن شاه شد بد سگال
• یعنی جاودانه بر کسی که اندیشید باید امیرک منصور را بکشد، ستم باد. این شخص کیست؟
• دانلود