ادبیات نمایشی
ادبیات یکی از گونه های هنر است و کلمات ، مصالح و موادی هستند که شاعر ونویسنده با بهره گیری از عواطف و تخیلات خویش آن هارا به کار میگیرد و اثری ادبی وهنری پدید می آورد.
در آثار ادبی ، نویسنده و شاعر میکوشد اندیشه ها وعواطف خویش را در قالب مناسب ترین و زیباترین جملات و عبارات بیان کند. این آثارهمان گفته ها و نوشته هایی هستند که مردم در طول تاریخ آنهارا شایستهء نگهداریمیدانند و از خواندن و شنیدن شان لذت میبرند.
فرهنگ درخشان ما جلوه گاهآثار ادبی بسیاری مانند شاهنامه ، تاریخ بیهقی ، مثنوی مولوی ، بوستان و گلستانسعدی ، غزلیات حافظ و… است که در شمار غنی ترین و شیواترین آثار ادبی جهان قراردارند.
ما نیز باید مانند نیاکان خویش ، قدر این سرمایه های گرانبهارابدانیم ؛ با خوب خواندن و درست فهمیدن این آثار ارزشمند ، در نگهداری آنها با جان ودل بکوشیم و با تلاش روز افزون خویش بر غنا و عظمت آنها بیفزاییم.
اینحقیقت را باور داشته باشیم که با وجود این میراث جاوید سرمایهء با ارزش – که مایهءسربلندی ما در میان اقوام و ملل جهان است – میتوانیم با نمایاندن در هایی از دریایادب خویش ، بیگانگان را نیز از فرهنگ و ادب ما بهره مند سازیم.
در آمدی برانواع ادبی
در همهء شاخه های دانش و هنر، دسته بندی و تقسیم به انواع ،برای آسان تر شدن شناخت و فراگیری سریع تر لازم است. برای شناخت و سنجش آثار ادبینیز این کار ضرورت دارد.، گذشتگان ما آثار ادبی را به طور عمده ، براساس صورت و شکلظاهری تقسیم بندی میکردند وهمان گونه که میبینیم ، جز دو قالب شعری قصیده و غزل ،دیگر قالبها مانند رباعی، دوبیتی ، مثنوی و… براساس شکل نام گذاری شده اند. دستهبندی و نام گذاری آثار نثر فارسی نیز بر پایه ء شیوهء نگارش آنها بوده است ؛ مانندنثر ساده و مسجع و….
در ادبیات جهان ، آثار ادبی براساس اندیشه و محتوابه چهار نوع حماسی ، غنایی ، نمایشی و تعلیمی تقسیم بندی شده است.
ادبیات نمایشی
ادبیات نمایشی گونه یی از ادبیات است که در قالب نمایش برروی صحنه می آید. اینگونهء ادبیات بیشتر در یونان باستان و روم رواج داشته است.
موضوع اصلیادبیات نمایشی پیوند انسان با زندگی و طبیعت و وظیفهء اساسی آن ، تحلیل روحیاتانسان و نحوهء برخورد او با حوادث زندگی است